سلام
باز فصل پاییز شد و فصل صید سهره طلایی برای اهل فن فرا رسید. معمولا این پرنده به تعداد اندک با قفس تله دار و به تعداد زیاد با تور گرفته می شود. متاسفانه در جامعه ما هرکس اهل این فن و علاقمند به پرنده باشد به چشم تحقیر و ملامت نگریسته می شود و جایگاهی ندارد. در کشورهای اروپایی صید و پرورش و تحقیقات بر روی پرندگان زینتی از جایگاه بالایی برخوردار است و این امر خود را در ایجاد نژادهای مختلف قناری نشان می دهد. من در گذشته هر سال تعداد کمی سهره برای نگهداری صید می نمودم که این کار هیجان خاصی داشت. البته زیاده روی بعضی سودجویان به نسل این پرنده ضربه زده است و باید صید کنترل شده باشد. چند روز پیش از پنجره کلاس دو نفر را دیدم که در زمین های روبرو یک تور برپا نموده و با پرنده های طعمه سهره می گرفتند. یاد خاطرات خود افتادم. البته من هرگز صید به تعداد عمده نداشتم. سهره های قفسی با شنیدن صدای سهره در حال پرواز آنقدر آواز می خوانند تا او را به دام بیندازند. هر قسمت صدای پرنده نام خاصی دارد و سهره باز معنی این صدا ها را خوب می داند. من خود با تقلید صدا سهره های در حال پرواز را روی شاخه بالای سرم می نشاندم. البته روش های بدتری هم برای صید هست که از ذکر حتی نامش معذورم. ولی در کل سهره طلایی که به آن بلبل هفت رنگ هم می گویند بسیار زیبا و صدایش بسیار دلنشین است. زیباترین سهره هاست. در قفس سالها زنده می ماند و با صاحبش انس می گیرد.

موفق باشید
شیفته طبیعت![]()



